Tamamını Oku — İnşaat
Otuz beş yıl önce tek bir şantiye şefliğiyle kurulan firma, ikinci kuşağın devraldığı dönemde konut ve altyapı alanında altı eşzamanlı proje yürütecek ölçeğe ulaşmıştı. Şirketin büyümesi, kurucunun tek başına verdiği hızlı ve sezgisel kararlarla mümkün olmuştu; ancak aynı hız ve sezgisellik, üç kardeşin birlikte yönettiği yeni dönemde karar almayı kolaylaştırmak yerine zorlaştırıyordu.
Yönetim kurulu diye adlandırılan yapı, aslında haftalık gayriresmi bir kardeşler toplantısından ibaretti; hangi kararın kim tarafından, hangi tutara kadar alınabileceğine dair yazılı hiçbir kural yoktu. Örneğin yeni açılan bir şantiye için iş makinesi kiralama kararı üç hafta askıda kalmıştı, çünkü kardeşlerden ikisi farklı tedarikçileri destekliyor, üçüncüsü de bir karar çıkana kadar süreci durdurmuştu.
Kırılma noktası, büyük bir kamu altyapı ihalesinin ön yeterlilik dosyasında yönetim kurulu karar defteri, güncel organizasyon şeması ve son üç yıla ait bağımsız denetim raporu istemesiyle geldi. Firma bu üç belgeden hiçbirini sunacak durumda değildi ve ihaleye katılamadı.
Süreç dışarıdan gelen bir zorunluluk olarak başladı; ancak üç aşamalı bir yapıya dönüştü:
Üç kardeşin yanına, biri kurumsal finans, biri büyük ölçekli proje yönetimi geçmişinden gelen iki bağımsız üye eklenerek yönetim kurulu resmi olarak kuruldu. Karar yetki matrisi yazıya döküldü: 500.000 TL'nin üzerindeki her satın alma ve tüm yeni ihale katılım kararları kurul onayına bağlandı, günlük şantiye kararları ise şantiye şefleri düzeyinde bırakıldı.
Şantiye şefliğinden merkez ofise kadar her pozisyon için yazılı görev tanımı hazırlandı. Her proje için ayrı kâr-zarar takibi kuruldu ve aylık yönetim kurulu toplantılarında altı şantiyenin performansı tek bir standart raporla karşılaştırıldı; önceden bu karşılaştırma hiçbir zaman yapılmıyordu.
Üçüncü kuşağın şirkete girişini çerçeveleyen bir halefiyet planı taslağı hazırlandı; kıdemli şantiye mühendislerinin biriktirdiği teknik bilgi, ilk kez yazılı prosedürler haline getirilerek kurumsal hafızaya dönüştürüldü.
İlk yıl büyük ölçüde yapının oturmasına ayrıldı; asıl ivme ikinci yılda geldi. Karar süreleri kısaldı, kardeşler arasındaki gerilim azaldı, çünkü artık her tartışma kişisel görüşe değil ortak veriye ve yazılı yetkiye dayanıyordu. Üçüncü yılın sonunda firma, daha önce belgeleme eksikliği nedeniyle giremediği kamu ihalelerine katılabilir hale geldi.
İnşaat sektörünün proje bazlı, sermaye yoğun ve büyük ölçüde kamu ihalelerine bağlı doğası, kurumsal yönetişimi bir tercih değil bir yeterlilik şartına dönüştürür. Bu vakada olduğu gibi, çoğu zaman bu ihtiyacı görünür kılan şey içeriden gelen bir istek değil, dışarıdan gelen ve göz ardı edilemeyen bir gerekliliktir. Yazılı yetki ve karar süreçlerine erken yatırım yapan aile şirketleri, hem büyüme dönemlerinde hem de kuşak geçişlerinde bu maliyeti önden ödemiş olur.
Bu içeriği paylaşın:
Yorumlar (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.