Tamamını Oku — İnşaat
Aynı anda yedi-sekiz orta ve büyük ölçekli projeyi yürüten firma, her projeyi kendi proje yöneticisinin insiyatifine bırakmış, portföy düzeyinde merkezi bir görünürlük hiçbir zaman kurulmamıştı.
Her proje yöneticisi kendi Excel formatını veya kendi takip yöntemini kullandığından, üst yönetim bir projenin gerçek durumunu anlamak için o proje yöneticisiyle ayrı ayrı görüşmek zorunda kalıyordu. Bir projedeki bütçe aşımı veya takvim kayması, genellikle proje yöneticisinin kendi çözmeye çalıştığı, ancak çözemediği noktada, yani çok geç fark ediliyordu.
Kontrol etmeyen, görünürlük sağlayan üç aşamalı bir yapı kuruldu:
Bütçe, takvim ve risk olmak üzere üç ana başlıkta, tüm projelerde aynı şekilde doldurulacak tek bir durum raporu şablonu tasarlandı.
Kurulan merkezi PMO, proje yöneticilerinin kararlarını değil, raporları topluyor ve konsolide ediyordu; bu, kontrol değil görünürlük sağlama rolüyle sınırlı tutuldu.
Aylık portföy toplantısında sadece riskli (kırmızı) projelere zaman ayrıldı; bu, üst yönetimin zamanını en çok ihtiyaç olan yere yönlendirdi.
On ay sonunda üst yönetim, portföyün tamamını tek bir konsolide raporla takip edebiliyordu. Risk teşkil eden gecikmeler, eskiden proje yöneticisinin kendi çözmeye çalıştığı noktada değil, ortaya çıktığı anda fark edilmeye başlandı.
Çok projeli bir portföyde asıl risk, tek bir projenin kötü yönetilmesi değil, portföyün genel durumunun görünmez olmasıdır. Hafif ve standart bir raporlama disiplini, ağır bir yazılım yatırımından önce gelmesi gereken temel bir adımdır.
Bu içeriği paylaşın:
Yorumlar (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.