Tamamını Oku — İnşaat
Kaba ve ince yapı işlerinde (kalıp, demir, sıva) uzmanlaşmış firma, iş gücünün büyük kısmını piyasadan taşeron ustalarla karşılıyordu.
Deneyimli ustaların sektördeki sayısı azalırken, mevcut ustalar daha yüksek günlük ücret teklif eden firmalar arasında sürekli geçiş yapıyordu. Bu durum, bir şantiyede planlanan bir işin ustaların ayrılması nedeniyle sürekli ertelenmesine ve proje takvimlerinin öngörülemez hale gelmesine yol açıyordu.
Piyasa kıtlığından bağımsız bir iş gücü kuran üç aşamalı bir yaklaşım izlendi:
Piyasadan usta aramak yerine, firma kendi çırak programını kurdu; deneyimli ustalar işin yanı sıra eğitmenlik rolü de üstlendi.
Çıraklara belirli ustalık seviyelerine ulaştıklarında kademeli ücret artışı ve iş güvencesi taahhüdü sunuldu; bu, yetişen gücün başka firmalara kaymasını azalttı.
Sık kullanılan tekniklerin video ve yazılı rehberlerle belgelendiği bir arşiv oluşturuldu; bu, bir ustanın ayrılması durumunda bilginin tamamen kaybolmasını önledi.
On dört ay sonunda firma, piyasadan usta bulma bağımlılığını önemli ölçüde azalttı. Proje takvimlerindeki usta kaynaklı gecikmeler belirgin şekilde geriledi ve firma, kendi yetiştirdiği ustalarla öngörülebilir bir iş gücü planlaması yapabildi.
Usta işçi kıtlığı, sektörün genel bir sorunu olarak kabul edilip beklenirse çözülmez. Kendi yetiştirme kapasitesine yatırım yapan firmalar, piyasa kıtlığından bağımsız, öngörülebilir bir iş gücü avantajı kazanır.
Bu içeriği paylaşın:
Yorumlar (0)
Henüz yorum yok. İlk yorumu siz yazabilirsiniz.